lunes 8 de febrero de 2010

O LOBO

Félix Rodríguez de la Fuente ayudó a cambiar nuestra visión de los lobos




Foi do meu pai de quen herdei, ou aprendín, o meu amor polos animais. A miña nai é das que nunca lle faría dano a ningún pero, eles alí e eu aquí.....Meu pai non, gustáballe moito ,coma min, acaricialos e mimalos.....Pero el tiña ese medo atávico aos lobos inculcado na súa infancia...era absoluto pavor. Recordo cando botaron o capítulo de Félix Rodríguez na tele. É desas cousas que un ten gravado na cabeza a lume. Lembro que o meu pai me dixo que aquilo era trampa, que seguro que Félix Rodríguez criara aqueles lobos que comían apaciblemente das súas mans.....que os do monte non eran así. Pero admiraba moito ao naturista e aquel programa tamén calou fondo para el. É difícil combatir unha fobia desas (eu téñolla ás serpes) pero houbo moita xente que se replantexou ese mito oscuro e tenebroso do Xau, do tío Pedro, do da boca oscura,..... Canto lle debe o lobo a ese ser fabuloso, pese as moitas críticas que aínda se oen hoxe e que a min me enferman, a ese home que non debería haber morto tan cedo e que tanto nos ensinou a toda unha xeración acerca da fauna ibérica.

jueves 4 de febrero de 2010

Sen palabras (ou poucas)

La SGAE no considera teatro escolar la obra del instituto de Zalaeta



Se Lorca e a súa Barraca souberan.......

lunes 1 de febrero de 2010

Verme cerebral

No ensaio de Oliver Sacks, titulado Musicofilia, fálase dun fenómeno moi habitual: o feito de repetirse un fragmento musical de maneira patolóxica na nosa cabeza, de xeito incesante e desesperante....A isto se lle chama verme cerebral. Sacks asegura que unha das maneiras de acabar con este proceso é cantar a canción conscientemente e ata o final (probaremos, a ver). Os vermes cerebrais responden a un carácter estereotipado que a maioría dos grandes productores musicais coñecen e explotan.
O caso é que Sacks nos remite á nosa etapa de cazadores recolectores, cando reproducir e aprender de memoria os sonidos da natureza resultaba crucial para a nosa supervivencia. Esa repetición de patróns aínda segue activándose, involuntariamente, hoxe en día.

O caso é que a min, non sei a vós, sempre me pasa con temas que non soporto, raiantes.....E pásame moito.....Entre que estou día e noite escoitando o radio e que a min a música sempre me chama a atención....En fin, a última vez que me atacou o verme foi con este tema espantoso, que realmente non sei onde o escoitei:





wege,wege,wege.......wege,wege......

sábado 30 de enero de 2010

Tres Libros


He leído en estos últimos tiempos un par de libros de filosofía que me han parecido muy divulgativos y accesibles. Mucha gente, y más en los tiempos que corren, opina que la filosofía es una excentricidad, cuando no una pérdida de tiempo. Bien, yo ya estoy acostumbrada a este tipo de argumentos. No me molesto ya en discutirlo, cuando alguien me dice que el latín, el griego, la filosofía..... no sirven para nada, le doy la razón. Como ya me está demostrando, entre otras cosas, pocas inquietudes culturales y su exclusiva preocupación por la utilidad práctica , ¿para qué me voy a escornar, amargar, etc...? Naturalmente con mis adolescentes sí que discuto y razono estos temas, aunque con poco éxito ....Pero ellos, por otro lado, repiten lo que escuchan a los adultos...Unamuno dijo una vez a un ingeniero muy practicista él y que se disponía a tomar un tranvía para asistir a un concierto:«Dígame, amigo: ¿cuál de las dos cosas es más práctica: el tranvía que lo lleva al concierto, o el concierto mismo?»

Al grano. El autor de los libros es Luc Ferry, ex ministro de Educación francés y a quien se le ve bastante el plumero derechista a la hora de revisar la historia de la filosofía....Aún así (siempre en mi personal opinión), vale la pena leerlo. El primero se titula
Aprender a Vivir ( suena a libro de autoayuda ): en las corrientes que más profundiza son la estoica y la cristiana, las de más influencia en la antigüedad y durante quince siglos. El capítulo sobre la filosofía cristiana vale muchísimo la pena, con un análisis totalmente ecléctico y ameno, sobre la razón de su éxito y expansión (además habla exclusivamente de cristianismo, en ningún momento de catolicismo). El resto del libro analiza aspectos de la filosofía de Rosseau, Kant, Descartes.... El análisis de Nietzsche es bastante, por no decir excesivamente, personal.....en fin. Está bien para introducirse en el mundo del pensamiento crítico que es lo que se necesita en estos días.....

El otro libro, del mismo autor, es
La sabiduría de los mitos. Otro repaso a la filosofía griega a través de la mitología, culebrón donde los haya, llena de enseñanzas básicamente estoicas. La verdad es que no deja de asombrarme la similitud entre el estoicismo y el budismo, tan lejanos geográficamente. Por cierto, he sabido por este libro que la esperanza, sentimiento tan aclamado y alabado por algunos, era totalmente negativo para los griegos. Fue lo que quedó en la caja de Pandora, tras soltar el resto de los males....la esperanza implica la ausencia de lo que se espera, esperar implica no vivir el presente con la plenitud debida....


Y el tercer título que he disfrutado estos días es una dosis de realismo científico (así, dos de cal y una de arena): La evolución del talento: cómo nuestros orígenes determinan nuestro presente. Fabuloso. Si hay algo más que hay que reconocerles a los investigadores de Atapuerca son sus magníficas obras divulgativas. En este caso Bermúdez de Castro hace hincapié en factor sociabilización a la hora de explicar la evolución de la inteligencia humana. Pero también nos deja claros todos los comportamientos que seguimos condicionados por nuestros genes: uno de ello, hablando de la territorialidad hace referencia a nuestro afán por personalizar nuestro lugar de trabajo, desde el fondo de pantalla del ordenador, hasta el portarretratos con la foto de familia.....

jueves 28 de enero de 2010

Matanza

Convocada unha nova matanza de raposos este vindeiro sábado 30 de Xaneiro en Portomarín. Ale, para divertirse un rato. En fin, así nos vai a esta humanidade....

lunes 25 de enero de 2010

Lang Lang



Que afortunados os que o vexan na xira que está a facer por España adiante.....Me encanta, e o que máis me gusta del é iso que os seus numerosos detractores odian: a súa pouca ou ningunha ortodoxia. Se é que son unha iconoclasta!!

sábado 23 de enero de 2010

Lovely bones



Susie Salmon é asasinada cando ten 14 anos. Nen ela nen a súa familia aceptan a súa morte. Asistiremos a un proceso de asimilación dende ambos lados.

Aínda que ten ese regusto habitualemente ñoño das pelis iankis, déixase ver....Fermosos efectos, é Peter Jackson, e tamén fermoso tratamento da asimilación da morte. Papelazo de Susan Sarandon. Coma sempre, recomendo vela en versión orixinal. Polo que vexo no trailer a dobraxe é, coma sempre tamén, infame (hai subtítulos dispoñibles en varias linguas).