Albino

Lendo a prensa de hoxe atopo esta reportaxe en El Mundo. E lembrei a Salif Keita, un dos fundadores do afropop. A súa vida é unha contínua loita de superación das mal chamadas ás veces tradicións.

Esref Armagan

A maioría de nós ao ver estes cuadros sonreiríamos cunha especie de indulxencia compasiva, e pensaríamos que son propios dos cursos de pintura dos centros sociais, tendas de manualidades ou algo así.....

E se nos dixeran que están expostos en varios museos do mundo?


É máis, e se nos dixeran que o autor destes cadros é cego de nacemento?

Esref Armagan , nacido en Turquía no ano 1953, procede dunha familia pobre, nunca recibiu formación artística e aprendeu por sí mesmo a escribir e a debuxar. O seu método é alucinante: consiste en trasladar a Braille as súas impresións táctiles para marcar un esbozo e despois aplica o óleo coas súas mans.

Hai uns anos foi obxecto dun experimento que consistiu en escanear o seu cerebro mentres debuxaba. A corteza visual de Armagan se iluminaba como a dun vidente. Sen información procedente dos ollos, a corteza visual foi aproveitada por outros sentidos, principalpemente o tacto e o oído.

Aquí vos deixo o enlace á galería virtual de Esref Armagan.

Feliz dia da Patria

Penélope

Un paso adiante i outro atrás, Galiza,
i a tea dos teus sonos non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol coma unha uva.
Pro tí envólveste en sabas de mil anos,
i en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús María!
e toda a cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante i outro atrás, Galiza!

Repugnante

Dos violaciones a menores en un fin de semana, una de ellas disminuida psíquica. No sé cuántos menores involucrados, unos diez o doce....¿Qué sucede? Nunca pude entender que grupos de personas en un mismo entorno estén dispuestas a ciertos actos. Es irracional, absolutamente. ¿En qué clase de adultos se convertirán? Mi admirado Emilio Calatayud afirma en su blog que los jueces rechazan rebajar la edad penal a los 12 años. Lo considerarían un fracaso social.
No me meto en estos jardines jurídicos. Sólo me pregunto si dos violaciones a menores y perpretadas por menores en un fin de semana no son un síntoma de fracaso social.

San Fermín

Sabedes que non soporto nada relacionado co maltrato animal. Sabedes que odio as festas taurinas. Sinto o do rapaz que morreu o outro día, e ouvín no radio que hoxe hai outros dous moi graves....Pero ¿que é o que queren? Sinto vergoña deste tipo de festas, violentas, machistas ademais, con ese componente supotamente atávico da hombría dos que corren diante das bestas....Non entendo nada. Realmente é unha celebración, como tantas outras , da irracionalidade do espíritu humano. O outro día cando o touro entrou na plaza, xa pola tarde, o público recibiuno cunha sonora pitada. Vaia, seguro que o entendeu e incluso se arrepentiu....

Que deixen de putear aos animais. Que deixen de facer festas que se basean no maltrato. Dunha maldita vez.

(Aínda que despois de ver outro día destes aos chinos de Xinjiang saír a rúa con paos, coitelos, bates, etc....para cazar uigures,
a miña confianza na especie homo sapiens sapiens vai de mal en peor)

El homúnculo de Penfield

El término homúnculo (de homunculus, diminutivo de homo, hominis) remite a dos posibles interpretaciones: por un lado la espiritual, sería un hombrecito dentro de nuestra cabeza que conduce nuestra mente y nos susurra lo que queremos o no queremos. Algo así como una representación del libre albedrío. Por otro lado, la material: refleja la capacidad de discriminación sensorial y la importancia motriz de cada parte de nuestro cuerpo.
La diferencia radica en que con el primer homúnculo mando yo, con el segundo mi cerebro. ¡Qué dilema!

El Homunculo de Penfield
Cargado por raulespert. - Vídeos de ecología, sociedad, economía y sostenibilidad.

O burro Cuco

Este é o burriño Cuco. Parece ser que saiu futboleiro, je je je......Só trinta segundos.....Non me digades que non é unha cucada.....(hummmm...como o seu propio nome indica)

Cartos para cervexa

Necesito cartos para cervexa
Fermoso cartazo, tío. Aprecio a túa honestidade.